Monday, 16 February 2015

หนทางกลับบ้าน


ร่อนเร่พเนจร
จะเร่ร่อนไกลออกไป
พ้นจากสิ่งที่คุ้นเคย
เพื่อค้นหาสิ่งที่อยู่ภายใน

ซุกตัวในพื้นที่ปลอดภัย
ไม่อาจทำให้มองเห็นเจตจำนงค์ที่แท้จริง

การก้าวออกมา
ซ้ำทำให้รู้สึกหลงทาง

แต่ช้าก่อน
ยังเพียงไม่กี่ก้าวที่เธอย่ำเท้าออกมา

รออีกสักหน่อยที่รัก
เธอจะค้นพบบ้านในใจตัวเอง

เมื่อนั้น
จะพเนจรไปไกลสักแค่ไหน
จะไม่รู้สึกหลงทางอีก

- วันที่ก้าวออกมาจากพื้นที่ปลอดภัยของคนรักและทำการบ้านไม่เสร็จ

Wednesday, 28 January 2015

First attempt on translating poem

I once had a chance to know a great poet.
His deep sorrow brought him many poems.
And I just thought that I should try to translate them.
So here I started with the one he wrote recently.


'That little place the universe provides
For me to laugh and cry
Nothing could have been more pleasing
But I asked God for his being

'Such a pity 
That I turned my back on him
Embraced my sorrow

'Then I grew up with it
I cherished its beauty
And it treasured my existence
I was sinking in the unconnected connection
It cured me and reminded me that I'm true 

'... Too long to remember
Was it painful when I was born ?
Only know for mom it must have been bitter
Likely the first lesson that we should learn about the world
But everyone sees through it 
That is also such a pity

'.... As I don't have choice and I can't make one
Ever since that day everyday would always be pitiful 
As I no longer want to make him understand this lesson
Ever since that day curses will take place 
They will stay everywhere
.
In books
In fume
In songs
In that stupid glass of cool cocoa 
In nails of hands we held
In the lips
In the light
In our thoughts
.
.
Undeniable
I shall truly say'

I really hope he'd know that I like his poems very much.

Thursday, 6 February 2014

ฉันต้องใช้แผนที่ไหม?

ฉันไม่อยากถูกครอบงำโดยความเชื่อต่างๆ ฉันจึงเลือกที่จะไม่เชื่อ
ฉันพยายามตั้งคำถามกับความมีอยู่ของคุณค่าต่างๆ ฉันพยายามไม่เชื่อตัวเองมากเกินไป
ฉันไม่แน่ใจว่าในขณะเดียวกันฉันอาจกำลังยึดติดกับกาลามาสูตรมากไปรึเปล่า

บางทีมันเหมือนการเดินทางสะเปะสะปะแบบไร้แผนที่ ฉันเหมือนหลงทาง
เป็นเพราะสิ่งที่ฉันเชื่อสิ่งนี้มันไม่ค่อยตอบสนองชีวิตมากนักหรือฉันแค่ยังจริงจังกับมันไม่มากพอก็ไม่รู้สิ

ฉันเริ่มคิดแล้วว่า บางทีอาจไม่ใช่การปฏิเสธชุดข้อมูลต่างๆด้วยความกลัวว่ามันจะมาครอบงำเรา
การรับข้อมูลหลายๆชุดอาจทำให้เราสร้างภูมิคุ้มกันนั้นขึ้นมาโดยธรรมชาติ

นั่นสินะ ร่างกายไม่สามารถป้องกันเชื้อโรคได้หากไม่เคยได้รู้จักเชื้อโรคนั้นมาก่อนนี่
สิ่งใดๆ คงล้วนแต่ต้องใช้เวลาไม่ว่าจะเพื่อสานหรือแก้

เพียงแค่ทำใจให้สบาย และอย่ากลัว

Wednesday, 8 January 2014

ที่รักของฉัน


ที่รัก บางครั้งสิ่งที่เป็นไปทำให้ทุกข์เหลือเกิน
ที่รัก ใช่ว่าฉันจะรักเธอน้อยลง เธอเป็นเพื่อนรักของฉันเสมอ
ที่รัก หวังว่าเธอจะเยียวยาตัวเองได้ในเร็ววัน ฉันเชื่อว่าเธอทำได้

ที่รัก ฉันอาจชอบเธอน้อยลง แต่ฉันรักเธอเหมือนเดิมเสมอนะ
ที่รักของฉัน ถ้าเพื่อตัวฉันแล้ว ฉันหวังเพียงเธอจะไม่รู้สึกแย่กับฉัน
และหวังว่ามิตรภาพและความรักของเราจะถักทอร้อยเรียงกันไปเรื่อยๆ

ที่รัก เธออาจหายไป เพราะความรักที่มีต่อฉัน
ที่รัก ระหว่างนั้น อยากให้เธอรู้ว่าความรักที่ฉันมีต่อเธอไม่ได้หายไป

แต่ว่าทีรักของฉัน ฉันขอสารภาพว่าฉันคงวนเวียนในความยุ่งเหยิงนี้ต่อไปไม่สิ้นสุด
เพราะฉันยังไม่อาจเข้าใจและยกโทษให้ตัวเองได้เลย

ความรู้สึกของฉันแปลก แม้แต่ฉันเองยังไม่เคยได้ยินมาก่อน จนมาพบด้วยตัวเอง
หวังว่าเธอจะเข้าใจฉันเหมือนที่เธอพยายามทำ แม้ไม่จำเป็น


ที่รักของฉัน


Sunday, 5 January 2014

Some Time Alone, Alone


สงบ สบาย งดงาม เราไปแล้ว เราชอบมาก
อ่านเด็กสองร้อยปีไม่รู้เรื่อง ไม่จบซักที 




ตัวเล็กตัวน้อย



Friday, 7 June 2013

What you'll face if you go to the Thai universities.

    I've started my university life since last week and everything haven't been so hard until this evening as I got hazed by the senior students. Some of you who stumble into and read this might already know that in Thailand there's this ridiculous activity for the freshmen year  which I did hope it wouldn't be used in the major I was in but it is. At the first place, I came to join the kinda fun dancing and to get to know the other freshmen thrown by the seniors after the classes. Everything was going fine and I had fun but then, all the lights were turned off and a black shirt crowd ran around us yelling words like head down, close your eyes, don't move or don't speak. At the moment I instantly, hopelessly knew that the hazing thing was going to happen and one of the crowd said if we couldn't take it we should raised our hand. So, I raised my hand with my heart shaking, terrified and so angry. I just couldn't let them do that to me. It was a shame that the other freshmen didn't wanna stand for themselves. They led me to the first aid place which I kept crying all the way to. Even I'm not all the time there hazed but I heard the fucking noise and I can really tell you that it was so bad and crossed the humanity line (They attacked our feelings by yelling things like don't you love your friends?, can't you sacrifice for your major? are you selfish? sing our faculty song!, louder! you are not singing it from your heart! stuff like that and the fact that we all are in the faculty of humanities, quite opposite to the thing they do, right?). They didn't hurt any of the freshmen but with words, obviously they did a lot. Probably  half an hour, they turned off the lights again and ran out so, no freshmen could see their faces(it's like a crime for the way they tried to hide themselves after they did THAT I think) When everything was ended, I came back to join the freshmen. Some were crying, some were red-face including me but surprisingly a lot of them were just laughing like nothing was happened. Now, It's going to be the most painful moment for me. It totally broke my heart hearing the feedback from the freshmen because lots of them agreed with it and thought it helped them maturer which come on don't ya think it's useless?

         From now on, I, a kinda broken heart freshman, don't really know what to do next. I'm so pressured. If we are in, we are hurt, if we are not, we hardly make friends, that's what I'm suffered from. I hope I can gather people especially the freshmen who don't like THIS ACTIVITY(they call it the estimation) to join a group that resists THIS. (what a stressful thing to say today -_-)

        Anyway any of you who would like to express you feelings, experience or views of the hazing please comment it would make me so happy.