Thursday, 17 March 2016

After the Good Bye



Babe I'm not in love with you anymore.
If it is wrong, I'll just take all the guilt
but there's no imprisonment for this kind.
I'm sorry to say so..


There are only wings to fly,
only feet to wander by,
only lessons to take in our minds.


Nothing else I can give.
It is all there is after the good bye.


I'm sorry to say so.

Friday, 19 February 2016

An Innocent Poem

         
                        สองสามปีที่แล้ว เพิ่งเริ่มต้นใช้ชีวิตนักศึกษา ฉันเขียนกลอนเล่นๆ อยู่บทหนึ่งตอนที่ทำกิจกรรมเวิร์คช็อปกับชมรมวรรณศิลป์ ได้รับคำติชมเสร็จสรรพ ฉันก็แปะมันไว้ข้างฝาห้องชมรม หมายมั่นกับสหายว่าจะเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนบทกวี  แต่กลับกัน หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตทำให้หลงลืมมันไปพร้อมๆ กับตัวชมรมเองนั่นแหละ

                       การอ่านเศษเสี้ยวความคิดของเราในอดีตมันเป็นเรื่องที่น่าจั๊กจี้พิลึก ฉันพินิจพิเคราะห์ ย่นจมูกไปกับกลิ่นฉุนของความไร้เดียงสา ระคนไปกับความรังเกียจเดียจฉันท์ตัวเอง  ถ้าให้มาเขียนกลอนทำนองนั้นในตอนนี้ ไม่มีทางทำได้แน่  เธอมันไร้เดียงสาซะจนไม่อยากเชื่อว่าครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นตัวฉันนี่เอง ฉันคิด  แต่เบื้องลึกก็ยังทอดอาลัยให้อดีตอยู่นั่น

                      ฉันเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน ฉันยินดีกับการเติบโต(?) และเปลี่ยนแปลงภายในตนเอง แต่ก็ยังคิดถึงความคิด ความรู้สึกที่เคยมี ก็ใช่ว่าฉันทิ้งมันไปหมดแล้วหรอกนะ ฉันยังเห็นบางส่วนของตัวเองในนั้นอยู่ เพียงแต่มันซับซ้อนขึ้น และเจือปนด้วยความเจ็บปวดมากขึ้น

                      จริงๆแล้ว  การอ่านเรื่องราวในอดีตคงจะกระตุ้นให้ฉันได้ตระหนักว่ามีเรื่องราวเจ็บปวดมากมายเกิดขึ้น ตรงช่องว่างระหว่างกระดาษแผ่นนั้นกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนนี้ มันคงเป็นตัวหล่อหลอมรูปทรงใหม่ให้ฉันสวมใส่

'เท่าไหร่ดี'

ฉันนั่งคิดถึง หมู วัว เป็ด ไก่
โรงงานอุตสาหกรรมและโรงฆ่าสัตว์

แต่ฉันต้องรักเจ้าเท่าไหร่
ถึงจะมองข้ามความอร่อยของเจ้าเสียที


ฉันกิน ผัก ผัก ผัก และ ผัก
พลันตระหนัก โธ่ เกษตรเน้นเคมี

แล้วฉันต้องเอาชนะความขี้เกียจอีกเท่าไหร่
จะได้ปลูกผักเองเสียที


ฉันอยากอ่านหนังสือกองโตๆ
โรแมนติค เรื่องสั้น ประวัติศาสตร์

แต่ฉันต้องใช้สมาธิมากเท่าไหร่
ถึงจะเลิกหลับคาหนังสือเสียที


ฉันกับเธอ  คบกัน
พยายามร่วมสร้างความสัมพันธ์

แต่ฉันต้องปรับตัวเท่าไหร่
เราจึงจะราบรื่นเสียที


ฉันเดินไปในความคิด
ขุดคุ้ยค้นหาความจริงในชีวิต

แล้วนี่ฉันต้องพยายามเท่าไหร่
ถึงจะเข้าใจตัวเองเสียที 


ปล. ความขี้เกียจอ่านหนังสือยังคงเดิม แต่ไม่ใช่ความปรารถนาจะเป็นมังสวิรัติ ไม่ใช่กับความสัมพันธ์ ฉันเข้าใจตัวเองขึ้นมาก และไม่นิยมชมชอบการเขียนบทกลอนสั้นๆ มีการซ้ำวรรคน่ารักๆ แบบนี้เสียแล้ว

Friday, 16 October 2015

Lucid Dreaming



ไม่มีคนแปลกหน้าอื่นใด
ในฝันยามตื่น หรือหลับ
มีแต่ฉันและสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา
จากเสียง ภาพที่ถูกเลือกจดจำ

จริงแท้ที่ผู้อื่น ควบคุมไม่ได้
แต่ทว่าในลูซิดดรีมนั้น
ทุกอย่างเป็นไปตามใจนึกของฉัน

ฉันจึงสวมใส่ภาพไว้ในดวงตา
เพื่อให้มีฝันยามตื่นปรากฏ ทุกๆที่

ม้าหินอ่อนหักๆ ที่ฉันมักไปนั่งสูบบุหรี่
ทุกๆ เส้นทางที่ฉันบึ่งเจ้าบลูผ่านไป
หลังชั้นสีขาวของร้านหนังสือที่เคยแวะเวียน

ชั่วขณะหนึ่ง..
ฉันเกือบเชื่อแล้วแท้ๆว่านั่นคือความจริง
แต่ผู้สร้าง.. จะหลงลืมฝันตัวเองไปได้อย่างไรกัน


ชินเสียแล้วล่ะ
ขัดถูความทรงจำทุกวินาทีที่มีอยู่เสียเอี่ยมอ่อง ราวกับเพิ่งเกิดเมื่อวาน
เพื่อใช้ประกอบสร้างเรื่องราวประโลมใจขึ้นมาอีกหนึ่งวัน




Monday, 16 February 2015

หนทางกลับบ้าน


ร่อนเร่พเนจร
จะเร่ร่อนไกลออกไป
พ้นจากสิ่งที่คุ้นเคย
เพื่อค้นหาสิ่งที่อยู่ภายใน

ซุกตัวในพื้นที่ปลอดภัย
ไม่อาจทำให้มองเห็นเจตจำนงค์ที่แท้จริง

การก้าวออกมา
ซ้ำทำให้รู้สึกหลงทาง

แต่ช้าก่อน
ยังเพียงไม่กี่ก้าวที่เธอย่ำเท้าออกมา

รออีกสักหน่อยที่รัก
เธอจะค้นพบบ้านในใจตัวเอง

เมื่อนั้น
จะพเนจรไปไกลสักแค่ไหน
จะไม่รู้สึกหลงทางอีก

- วันที่ก้าวออกมาจากพื้นที่ปลอดภัยของคนรักและทำการบ้านไม่เสร็จ

Wednesday, 28 January 2015

First attempt on translating poem

I once had a chance to know a great poet.
His deep sorrow brought him many poems.
And I just thought that I should try to translate them.
So here I started with the one he wrote recently.


'That little place the universe provides
For me to laugh and cry
Nothing could have been more pleasing
But I asked God for his being

'Such a pity 
That I turned my back on him
Embraced my sorrow

'Then I grew up with it
I cherished its beauty
And it treasured my existence
I was sinking in the unconnected connection
It cured me and reminded me that I'm true 

'... Too long to remember
Was it painful when I was born ?
Only know for mom it must have been bitter
Likely the first lesson that we should learn about the world
But everyone sees through it 
That is also such a pity

'.... As I don't have choice and I can't make one
Ever since that day everyday would always be pitiful 
As I no longer want to make him understand this lesson
Ever since that day curses will take place 
They will stay everywhere
.
In books
In fume
In songs
In that stupid glass of cool cocoa 
In nails of hands we held
In the lips
In the light
In our thoughts
.
.
Undeniable
I shall truly say'

I really hope he'd know that I like his poems very much.

Thursday, 6 February 2014

ฉันต้องใช้แผนที่ไหม?

ฉันไม่อยากถูกครอบงำโดยความเชื่อต่างๆ ฉันจึงเลือกที่จะไม่เชื่อ
ฉันพยายามตั้งคำถามกับความมีอยู่ของคุณค่าต่างๆ ฉันพยายามไม่เชื่อตัวเองมากเกินไป
ฉันไม่แน่ใจว่าในขณะเดียวกันฉันอาจกำลังยึดติดกับกาลามาสูตรมากไปรึเปล่า

บางทีมันเหมือนการเดินทางสะเปะสะปะแบบไร้แผนที่ ฉันเหมือนหลงทาง
เป็นเพราะสิ่งที่ฉันเชื่อสิ่งนี้มันไม่ค่อยตอบสนองชีวิตมากนักหรือฉันแค่ยังจริงจังกับมันไม่มากพอก็ไม่รู้สิ

ฉันเริ่มคิดแล้วว่า บางทีอาจไม่ใช่การปฏิเสธชุดข้อมูลต่างๆด้วยความกลัวว่ามันจะมาครอบงำเรา
การรับข้อมูลหลายๆชุดอาจทำให้เราสร้างภูมิคุ้มกันนั้นขึ้นมาโดยธรรมชาติ

นั่นสินะ ร่างกายไม่สามารถป้องกันเชื้อโรคได้หากไม่เคยได้รู้จักเชื้อโรคนั้นมาก่อนนี่
สิ่งใดๆ คงล้วนแต่ต้องใช้เวลาไม่ว่าจะเพื่อสานหรือแก้

เพียงแค่ทำใจให้สบาย และอย่ากลัว

Wednesday, 8 January 2014

ที่รักของฉัน


ที่รัก บางครั้งสิ่งที่เป็นไปทำให้ทุกข์เหลือเกิน
ที่รัก ใช่ว่าฉันจะรักเธอน้อยลง เธอเป็นเพื่อนรักของฉันเสมอ
ที่รัก หวังว่าเธอจะเยียวยาตัวเองได้ในเร็ววัน ฉันเชื่อว่าเธอทำได้

ที่รัก ฉันอาจชอบเธอน้อยลง แต่ฉันรักเธอเหมือนเดิมเสมอนะ
ที่รักของฉัน ถ้าเพื่อตัวฉันแล้ว ฉันหวังเพียงเธอจะไม่รู้สึกแย่กับฉัน
และหวังว่ามิตรภาพและความรักของเราจะถักทอร้อยเรียงกันไปเรื่อยๆ

ที่รัก เธออาจหายไป เพราะความรักที่มีต่อฉัน
ที่รัก ระหว่างนั้น อยากให้เธอรู้ว่าความรักที่ฉันมีต่อเธอไม่ได้หายไป

แต่ว่าทีรักของฉัน ฉันขอสารภาพว่าฉันคงวนเวียนในความยุ่งเหยิงนี้ต่อไปไม่สิ้นสุด
เพราะฉันยังไม่อาจเข้าใจและยกโทษให้ตัวเองได้เลย

ความรู้สึกของฉันแปลก แม้แต่ฉันเองยังไม่เคยได้ยินมาก่อน จนมาพบด้วยตัวเอง
หวังว่าเธอจะเข้าใจฉันเหมือนที่เธอพยายามทำ แม้ไม่จำเป็น


ที่รักของฉัน